Klaudia

Skąd się to wzięło

Zaczęłam od korepetycji dla znajomych jeszcze w liceum. Szybko okazało się, że problem rzadko leży w braku zdolności. Leży w tym, że ktoś kiedyś wytłumaczył materiał w sposób, który nie trafił, i od tego momentu narastała luka.

Studiuję analitykę, więc na co dzień pracuję na strukturach logicznych i danych. To zmieniło sposób, w jaki uczę: zamiast podawać gotowy wzór, pokazuję, skąd się bierze i kiedy przestaje działać.

Jak pracuję

Każde zajęcia zaczynam od sprawdzenia, gdzie realnie jest luka. Czasem uczeń przychodzi z zadaniem z ciągów, a okazuje się, że problemem są działania na ułamkach z klasy szóstej. Bez załatania tego dalsza praca nie ma sensu.

Uczę na pełnej godzinie zegarowej i pracuję na tablicy graficznej, żeby uczeń widział rozwiązanie powstające krok po kroku, a nie gotowy zapis. Notatka z zajęć trafia do niego w pliku.

Błąd traktuję jako materiał do pracy. Wracamy do niego na kolejnych zajęciach, aż przestanie się powtarzać.

Czego nie robię

Nie obiecuję wyniku, którego nie da się osiągnąć w danym czasie. Jeśli do matury zostały dwa miesiące, a materiał nie jest przerobiony, powiem wprost, co jest realne, a co nie.

Nie prowadzę zajęć, na których uczeń tylko przepisuje z tablicy. Jeśli nie zadaje pytań, znaczy, że coś przegapiłam. Wtedy cofamy się o krok.